Als voorbereiding op de lange koude winter hebben we

nep-rozen in de tuin geplant

nep-vuur om de keuken te verwarmen 

Het kind in kwestie vroeg of haar sinterklaasverhaal al op het wereld wijde web gepubliceerd was.
Ik antwoordde in volle eerlijkheid met ‘Neen’
Het papier is opgeruimd, de pepernoten zijn opgegeten.
Voor een keer mag u, via het toetsenbord, achter de gesloten gordijnen kijken.

Beste …..,

Ver voordat de Sint in het land was, ging het gesprek al over de gedichten. Dat gedichten niet leuk zijn (want ze denkt zelf niet te kunnen dichten). Bovendien had ze ooit het genoegen gehad om een gedicht voor te lezen wat over de huis-muis Gerald ging. xc9xe9n kort muizen-gedicht maakte, althans in haar hoofd, alle verzen gemeen en dom bovendien.
Nee, Sinterklaas vond ze een heel erg leuk en traditioneel familiefeest, maar die gewoonte om gedichten te componeren wilde ze er niet bij hebben.
Op meesterlijk subtiele wijze wist ze het zo te regelen dat er dit jaar geen verplicht gedicht bij de cadeaus gemaakt hoefden te worden. En al helemaal geen semi-grappige doch eigenlijk akelige gedichten (die je beter gedrochten zou kunnen noemen) waar de ontvanger, en dus de voorlezer, wellicht minder fraai bij uit de verf zou komen.

Zo wist zij te voorkomen dat haar tong zou struikelen over allerlei rijmende woorden
zoals haar huisgenoten doorgaans struikelen over haar zooi.
Ook hoeven wij nu geen strofe te wijden aan de vierpotige mannen (wiens mannelijkheid inmiddels al ontnomen is). Over hoe die in huis kwamen en op welk een subtiele wijze er met de naamgeving werd gemanipuleerd.
Of over stemmingen die opeens om kunnen slaan van vrolijk naar iets zwaar explosiefs.
Ruzies die in de loop der tijden zijn gemaakt. En haar soms weerbarstige rol hierin.

Nee. Ze was stellig. Ze wilde gxe9xe9n gedichten. Ook vanwege het ridicule hersenspinsel dat ze niet creatief zou zijn en zelf dus niet kxe1n dichten.
En toch is dat jammer want het voelt wat raar om in een x91brief van Sinterklaasx92 al die geweldige dingen die ze zegt en die ze doet te benoemen.
De liefde hoor je te bezingen en niet puntsgewijs te notuleren. En als dichten al niet mag dan durven we het zingen niet eens te opperen.

Hierdoor is ons de kans ontnomen om op lichtvoetige wijze duidelijk te maken hoe een gouden kind dit kind in kwestie is. Hoeveel respect ze verdient met haar, bijna immer, zonnige humeur. Hoe dapper de weloverwogenheid van haar studiekeuze is. Hoe liefdevol de verzorging is van vriendje, van familie, van iedereen die het, in haar ogen, verdient. Hoe integer ze kan acteren. Hoe goed ze is en doet. Hoe trots wij op haar zijn. Hoe dood de sectie Nederlands moet.
Kortom al die liefdevolle dingen die je vaker bedenkt dan uitspreekt.
Daarvoor is het Sinterklaasgedicht bedacht.
Toch jammer dat ze ons het dichten min of meer verboden heeft.

Ook voor haar is het jammer. Want nu kan het zijn dat wij ons genoodzaakt voelen om op haar achttiende verjaardag de loftrompet te steken. Dat wij dan onder haar slaapkamerraam post nemen en haar uit volle borst gaan toezingen. Geen eenvoudig x91lang zal zij levenx92 maar een heuse levensloop.
Als dit het geval is dan ligt de oorsprong bij dxedt Sinterklaasfeest. En het verbod op gedichten. Gecombineerd met onze behoefte om hardop uit te spreken hoe blij wij met haar zijn.

Je hebt het in de gaten,
Ik kan het toch niet laten.
Lieve ….. super vrouw,
Ik ben mateloos trots op jou!

Opeens weet ik wat het probleem is. Ik ben verkwistend van aard. Een gat in mijn hand is nogal voorzichtig uitgedrukt.
Ik ben meer het zwijn waar je paarlen voor gooit.

Mijn stokoude tante is de zuinigheid ten top en van het bewarende soort. Wanneer ik er open voor zou kunnen staan, dan zou ik nog veel van haar kunnen leren.
Elke oude jampot wordt bewaard en van een nieuwe inhoud voorzien. Wanneer er een jampotten-overschot dreigt, dan worden ze aan mij aangeboden. Compleet met tips over wat erin te doen. Kruiden zijn handig, maar het kunnen evenzogoed reserve knopen zijn. Want ook knopen van versleten blouses zijn enorm bewaarbaar. Eigenlijk is alles wat nog niet in de prullenbak heeft gelegen een kostbaar bezit.
Bij het laatste bezoek werden mij kussenslopen aangeboden. Hele oude kussenslopen. Witte slopen met een opgestikt (gewoon per meter te koop) bloemenlint. Erg nostalgisch.
De slopen waren versleten. Niet sleets, de gaten zaten er in. De wasserij van het bejaardenhuis kreeg hiervan de schuld. Ik vermoed dat de tand des tijds, gecombineerd met het feestelijk lint waardoor de sloop niet omkeerbaar meer is, de boosdoener is.
Hoe dan ook; de slopen waren erg stuk.
Deze vergane glorie werd mij aangeboden. Terwijl ik in mijn vuistje lachte zei ik dat ik daar erg goed mee zou kunnen poetsen.
Pas toen bleek dat poetsen allerminst de bedoeling was. De slopen waren van uitmuntende kwaliteit en met enig verstelwerk, zouden zij nog jaren meekunnen. Geheel naar waarheid heb ik gezegd dat verstellen niet mijn kwaliteit is. Wonderwel begreep tante dat direct.
Haar slopen kreeg ik niet mee. Ze zou wel opzoek gaan naar iemand die de kunst van het verstellen wxe9l beheerst. Iemand die blij zou worden van deze kwalitatief hoogstaande kussenslopen.
Zonder slopen keerde ik huiswaarts. Zonder schuldgevoel trouwens ook.
Uren werken op een oude sloop terwijl een nieuwe voor nog geen vijf euro in de winkel ligt. Ik ben toch niet gek?

Later zag ik het beeld voor me van de hand van tante die zacht over de stof aaide. Het was kwalitatief goede stof, had ze verteld. Ze wist het merk zelfs te noemen. Ze waardeert en koestert het. Ondanks de gaten.

Zonde om weg te gooien en blij met niets. Verstelwerk heeft ze tot een kunst verheven.

Bij mij zouden de slopen direct in de vuilnisbak zijn gemieterd. Zelfs degradatie tot poetslap zou ik ze niet gunnen.
Ik zei het al; ik ben de verkwistende soort. Spijtig ook voor het prachtige woord x91verstelwerkx92. Die gaat dus mee de kliko in. Op weg naar vergetelheid.

Al heel jong leerden de kinderen om commandox92s te geven. Al heel snel kwam mijn antwoord x93ik ben je dienstmaagd nietx94. Dit was misschien wel de aanzet tot het buitenissige taalgebruik wat wij in huis hanteren, tot opruim-drang of zelfdoenerij heeft dit helaas nooit geleid.
En dat is erg jammer.
Nog steeds vul ik mijn dagen met het wegpoetsen van de kringen die de kinderen achterlaten. Met het wegzetten van de glazen die de kinderen laten staan. Met alles waar een moeder die het opvoeden beter anders heeft aangepakt, geen tijd in hoeft te investeren.
Wat je vergeet (sokken wassen) zien ze feilloos, maar al wat je doet (broeken wassen) valt jammer genoeg nooit op.
Het gespeeld-opgewekte leven van een moedermens.

Deze week ligt het echter heel anders. De scholen zijn begonnen en de boeken weer gekaft. Een klus die elk kind kan klaren, maar ook een klus die elk kind haat.
Met gepaste geacteerde tegenzin en een bescheiden zucht zette ik me aan de keukentafel. Papier, een schaar en plakband bij de hand. Deed erg mijn best op netjes werken en oogstte daarmee volop lof.

Dat ik mijn dagen vul met zorgen zien ze niet. De boodschappen doe, het eten kook. De was uithang de plee uitschrob. Het zal ze een zorg wezen.
Moeder is nog steeds het synoniem voor dienstmaagd.
De gekafte boeken horen niet bij het maagdelijk takenpakket. Dat doen enkel hxe9le lieve mensen voor je. Op wonderlijke wijze hebben ze dat in de gaten.

Terwijl ik de boeken kaftte viel enkel vriendelijkheid mij ten deel. Het gaat zelfs nu nog door. Ik ben nu stevig aan het genieten en neem het er van. Want ongetwijfeld zullen volgende week de kaften al bezoedeld te raken en is het besef van de bewezen dienst weer weg.
Nu zijn ze lief en vertellen hardop dat ze me waarderen. Helpen minder morrend mee en ik denk zelfs dat ze koffie voor me willen zetten. Mmm vanavond eens proberen.
Voeten op tafel en sjouwen maar.
Ik wil ook wel een dienstmaagd.

Wat dan ook weer grappig is, is dat Google opeens de pariballons tevoorschijn weet te toveren.
Wat dan wel weer jammer is, is dat dit geen nieuwe informatie oplevert….

Ik heb nog zox92n moeder die altijd thuis was. Geen verleiding was groot genoeg om huis en haard te verlaten. Behalve de huishoudelijke gadgets die de huishoudbeurs bevolkten. Daarvoor ging ze met graagte de deur uit. Een keer per jaar was ik moederloos. Een keer per jaar zat ze in het verre Amsterdam. Daar proefde ze aan allerlei nieuwigheden dat het een lieve lust was. Ook kocht ze haar, zelfopgelegde maar onnodige, schuldgevoel af door iets voor mij te kopen.
Wat het de eerste jaren was kan ik me niet herinneren, maar op een goede dag kwam ze thuis met een doosje x91pariballonsx92. Ik wist aanvankelijk niet eens wat het was, maar voelde me de koning te rijk. Een cadeau uit het verre Amsterdam wat in geen enkele winkel te koop was. Ik stak een ieder de ogen uit en was erg zuinig met mijn pariballons.

Laat ik proberen om het uit te leggen: In het doosje zat een soort van dik rietje en vier tubes. Rood. Geel. Groen. Blauw. De tubes waren gevuld met een chemisch goedje (de geur lijkt nog het meest op die van, tegenwoordig verboden, verf) wat je naar hartenlust kon mengen. Je nam een dotje spul ter grootte van een kleine kers uit de tube en masseerde die lekker warm. Dan stopte je het rietje in de kers en begon te blazen. Zo maakte ik mijn eigen ballonnen.

Ik probeerde het genot van het spelen over een vol jaar uit te spreiden want mijn grootste en enige wens voor het daarop volgende jaar was een nieuw setje. En zo geschiedde.
Jaar na jaar kreeg ik een nieuw doosje en elk jaar opnieuw was ik blij.

In mijn grote-mensen-leven ben ik slechts een keer op pariballons gestuit en heb direct een doosje gekocht. Dit doosje zwierf jaren, door misplaatste zuinigheid nimmer gebruikt, op onze zolder.
Nu wil het geval dat wij een zolder-stroper in huis hebben en zij kwam deze week opeens met mijn kostbare kleinood aangezet. En hoewel er niemand hier in huis nog in de spelende fase verkeert, mocht iedereen met mijn pariballons spelen. Het werd de vreugde van de week.

De kinderen keken met nostalgie in hun ogen naar dit stokoude speelmateriaal terwijl ik nog steeds het gevoel had met een onbekende noviteit van doen te hebben.

Het onbekende klopt want zelfs Google kan mij geen informatie verstrekken. En dat is toch jammer. Te meer daar wij nu hebben bewezen dat pariballons een speelattribuut is wat meer dan een generatie mee kan.
Het heeft de tijd royaal doorstaan…

We hebben weer een logeerhond. Dit keer is het hondje Z. Hond komt wel vaker te logeren en is gewoon om lang en veelvuldig uitgelaten te worden. Het blokje om is hem te min. Vandaar dat ik, in een week tijd, vaker in het bos vertoef dan de rest van het jaar.
Zeker wanneer het bos niet vol mensen zit, is hond-uitlaten een aangename bezigheid.

Gisteren maakten we, aan het einde van de ochtend, weer een gezellig ommetje. Halverwege kwamen we twee Chinese dames tegen met twee, op het oog vuilnisbakkeras, honden. Dat het Chinese dames waren weet ik ook niet zeker, want in het determineren van mensen ben ik niet gespecialiseerd.
Ze oogden in ieder geval erg Aziatisch.
Bevooroordeeld als ik ben, verbaasde het me dat ze met hun honden liepen. Altijd gedacht dat Chinezen heel andere dingen met honden doen. Misschien was dit een laatste-ochtend-wandeling alvorens ze met satxe9saus overgoten opgediend zouden worden.
Toen ik dichterbij kwam zag ik dat deze beesten niet voor consumptie gepland waren. De dames kirden met hoge stemmetjes tegen hun dieren en wilden ze beschermen voor het kleine beest wat naast mij liep. (Dit was overigens een onzin-actie want mijn wandelpartner is allerminst agressief naar welke voorbijganger dan ook)
Opeens dacht de ene dame mijn logeerhond te herkennen. Haar gezicht ontspande zichtbaar toen ze een praatje aan wilde knopen. Alleen zat daarin het probleem. Wij beheersen elkaars taal niet. Wat volgde was een pantomime-act van belabberd maar vermakelijk formaat. Dat haar hond jaloers was, kreeg ze mimisch nog uitgelegd. Tenminste, ik ga er van uit dat ze dit uitbeeldde. Daarna deed ze in haar eentje een vrolijke polonaise door het bos. Hoe ik mijn best ook deed, hier viel geen touw aan vast te knopen. Het roepen van kreten had, gezien de taalbarrixe8re geen zin dus ik knikte wat x91jax92 en schudde wat x91neex92 in de hoop dat ze de Nederlandse versie zou begrijpen. Ook deed ik mijn best op een vriendelijk-wanhopige blik. Dat had ik eerder moeten doen, want dit stimuleerde haar om al haar, waarschijnlijk bij de taalcursus opgedane kennis, in de praktijk te brengen.
Nog steeds liep ze de polonaise door het bos en riep uitbundig nee-niet-no lopen. En opeens begreep ik wat ze bedoelde. De polonaise was het beeldend maken van een scootmobiel.
Blij riep ik x91ja, ja jax92. De hond hoort bij een scootmobiel. Goed gezien en voortreffelijk uitgebeeld.
Opgelucht vanwege het wederzijds begrip vervolgden wij onze wegen. Met enige overdrijving kunnen we stellen dat we een gesprek hebben gevoerd. Misschien was dit wel haar weekopdracht. Maak een praatje met een onbekende.
Aan haar taal zal ze nog hard moeten werken, maar met inburgeren is ze al heel goed op weg. Een polonaise door het Brabantse bos. Daar kan deze autochtoon nog heel veel van leren.

Waarom ik op deze zomerse morgen al voor zes uur wakker werd zal altijd een mysterie blijven. Dat het de dag niet spectaculair verbeterde een, inmiddels bewezen, feit.

De ochtendstond niet mijn ding is.
Ik kan dan ook niet anders dan me voornemen om de ochtendstond voortaan aan mij voorbij te laten gaan.

De avondstond daarentegen is wel enorm mijn ding.
Ik vier de avond dagelijks.
Zelfs vandaag. Als doekje voor het bloeden. Als beloning voor het onnodig vroege opstaan. Als goede voornemen om nooit, maar dan ook nooit, een ochtendmens te worden.

Ik ga nu snel de avond vieren.

Er gebeuren meer afschuwelijke dingen dan wij met ons allen kunnen bedenken. Er is meer ellende in de wereld dan dat de wereld groot kan zijn.
En ik weet het, ik ben een naxefef konijn, maar sommige dingen zijn te gruwelijk om in volle omvang tot je door te laten dringen.
Zo leek het mij de hel op aarde om als leuk meisje uitgehuwelijkt te worden aan een oude man in een jurk. En natuurlijk, daarin heeft G.W. een klein puntje van gelijk, deze onzin moet te vuur en te zwaard bestreden worden.
Tot mijn totale ontsteltenis blijkt nu dat het zelfs nog erger kan.
In China zijn er gebieden waar het niet wenselijk is om ongehuwd te sterven. Wanneer een ongetrouwde jongen dood gaat dient hij met terugwerkende kracht alsnog te huwen. In het artikel wat ik las hebben ze hiervoor een overleden meisje opgegraven. Heel jammer voor de familie van het kind, maar toch een feest voor anderen.
Er blijken in China bendes actief te zijn die, wanneer er meisjeslijken schaarste heerst, leuke meisjes er speciaal voor omleggen.
Getrouwd zal er worden. De familie-eer als grootste goed.
En hoe erg ik al dat uithuwelijken ook vind. Het lijkt me toch dat je beter levend uitgehuwelijkt kunt worden dan dood, maar niet begraven.
Uit protest een ik vandaag geen chinees.

Door omstandigheden is er vandaag geen vaderdagviering in dit huis. De vader des huizes is voor dag en dauw met zoon op pad gegaan. Te vroeg in ieder geval voor een feestelijk ontbijt. De vader des huizes zou door die omstandigheden dan ook verstoken blijven van een vaderdagcadeau.
Hij vond het niet erg. Hij is niet zo cadeau-ig.

Ik wel, en zo kwam het dat ik gisteren de plaatselijke detaillist bezocht op zoek naar een dvd.
Delirium van Javier Guzman was het doel. Volgens Guzman zou die vanaf om-en-nabij februari te koop zijn. Helaas bleek Guzman slecht gexefnformeerd want de dvd is nog steeds niet in de handel. Verveeld bladerde ik door het cabareteske schap. Het leeuwendeel van het aanbod wilde ik niet hebben. De koopwaardige dvdx92s had ik al eens aangeschaft.

Mijn cadeautjes-koop-verslaving stak de kop op en op het moment dat ik het leven minder prettig begon te vinden dook Jango Edwards op.
Ogenschijnlijk uit het niets.
Hij komt niet voor in de zoekmachine van The Music Store, dus hoe die dvd in het schap is gekomen zal altijd een mysterie blijven. Waarschijnlijk met behulp van een bestellustige spijtoptant.
Vol vreugde ging ik direct over tot aankoop. Toen kwam het moeilijkste deel. Het geheim houden van het presentje. Aangespoord door de vader des huizes is me dat gelukt.
Nu verkeer ik in de op een na moeilijkste fase. Wachten tot het avond is en wij ons nestelen in bank of bed om te verdrinken in een avondje vol pure nostalgie.
Om de tijd te doden YouTube ik oude filmpjes. Vooral de zwart-wit exemplaren zijn aandoenlijk.

Jango Edwards was erg lang geleden wereldberoemd bij een heel klein publiek. Dat publiek waren wij. Inmiddels is hij oud en grijs waardoor ik er van uit ga dat zijn, zo fysieke, shows ook in verval zijn. Om u allen naar een voorstelling te sturen is daardoor niet verstandig. Daarom advieseer ik u om naar de plaatselijke Music Store te fietsen en op zoek te gaan naar deze dvd vol pure nostalgie onder het uitzingen van Life could be oh so sweet, if I were a bicycle seat.